s c h r i j f s e l s

Boudewijn en Facebook

www.facebook.com/BetzemaBoudewijn

Boudewijn deelt graag op facebook. Daar kan je alles van Boudewijn over troosten vinden.

Boudewijn en Linkedin

www.linkedin.com/in/boudewijn-betzema/


Troosten... dat doe jij toch 'om niet'?

'Dat heb je zelf verteld! Dat je als Troostdichter 'om niet' of Pro Deo jouw troostend werk verricht.'

Zei hij vanochtend tegen mij. Jazeker, dat is ook zo, antwoordde ik hem.

'Nou, waarom vraag je dan om donaties en subsidies?'

Nou, kijk hierom: Wat dacht je van huur voor het Troosthuisje en de elektriciteit/stookkosten? Wat dacht je van de gedichtenkaarten? Die moeten worden gedrukt. Ik ben de hele dag aanwezig en zal iets moeten eten en drinken af en toe en komen reiskosten bij. Niet veel maar toch. Als je dat alleen al bij elkaar optelt...

'Aaah! Nooit aan gedacht. Waar kan ik doneren, want ik vind het doel heel gaaf?'

Wil je doneren? Graag! Hoe klein of hoe groot ook:

Ten name van Stichting Troosthuisje
NL 52 RABO 0317 5840 06


Heel dankbaar zijn wij als stichting Troosthuisje met het toenemend aantal particuliere donaties!

Of dit nu eenmalig is of maandelijks. Al deze lieve mensen die ons een warm hart toedragen zijn we zeer erkentelijk. Zij maken het mede mogelijk dat we kunnen doen wat we zo graag willen doen; empathie en compassie inde wereld houden!

Dankbaarheid

'Hoe kom je nou tot dankbaarheid?'
Vroeg ze zodra ze het Troosthuisje aan de Schoenkuipenbrug in Zwolle binnenstapte. Ik gaf haar een hand en nodigde haar uit te gaan zitten. 'Wil je koffie of wil je thee?' 'Wow, heb je dat? Koffie graag, helemaal zwart. Maar hoe kom ik nou tot dankbaarheid?' Vroeg ze weer. 'Ik ben het kwijt! En dat voelt ellendig. Ik lach niet meer. Ik loop maar te mopperen op alles en iedereen, o ja ook op mijzelf... eigenlijk heb ik dan zo'n een hekel aan mezelf'. En toen kwam haar hele verhaal. Wanneer ik zo naar haar luisterde begreep ik wel dat haar gevoel voor dankbaarheid langzaam maar zeker was verdwenen. Er had nogal wat plaats gevonden in haar leven. En toch, al pratend, vertellend en antwoord gevend op mijn vragen gebeurde het weer... Dat wonderlijke 'kantelmoment' in het gesprek, dat plaats heeft in het hoofd van degeen die zich onbelemmerd mag uiten. Dat moment van 'inzicht krijgen in wat er nog meer is'. Psychologen en therapeuten hebben daar vast een verklaring voor, maar voor de bezoeker én voor mij als Troostdichter is dit het hoogtepunt in het gesprek. Daar ontstaat de glimlach, een nieuw perspectief. Stiekem word je daar weer een beetje dat kind dat diep vanbinnen wacht op een kans... Heel vaak zeg ik dan, 'ik zou willen dat ik een spiegel had dan liet ik je daarin kijken!'

Boudewijn 01-08-2019