s c h r i j f s e l s

Boudewijn en Facebook

www.facebook.com/BetzemaBoudewijn

Boudewijn deelt graag op facebook. Daar kan je alles van Boudewijn over troosten vinden.

Boudewijn en Linkedin

www.linkedin.com/in/boudewijn-betzema/


Troosten... dat doe jij toch 'om niet'?

'Dat heb je zelf verteld! Dat je als Troostdichter 'om niet' of Pro Deo jouw troostend werk verricht.'

Zei hij vanochtend tegen mij. Jazeker, dat is ook zo, antwoordde ik hem.

'Nou, waarom vraag je dan om donaties en subsidies?'

Nou, kijk hierom: Wat dacht je van huur voor het Troosthuisje en de elektriciteit/stookkosten? Wat dacht je van de gedichtenkaarten? Die moeten worden gedrukt. Ik ben de hele dag aanwezig en zal iets moeten eten en drinken af en toe en komen reiskosten bij. Niet veel maar toch. Als je dat alleen al bij elkaar optelt...

'Aaah! Nooit aan gedacht. Waar kan ik doneren, want ik vind het doel heel gaaf?'

Wil je doneren? Graag! Hoe klein of hoe groot ook:

Ten name van Stichting Troosthuisje
NL 52 RABO 0317 5840 06


Heel dankbaar zijn wij als stichting Troosthuisje met het toenemend aantal particuliere donaties!

Of dit nu eenmalig is of maandelijks. Al deze lieve mensen die ons een warm hart toedragen zijn we zeer erkentelijk. Zij maken het mede mogelijk dat we kunnen doen wat we zo graag willen doen; empathie en compassie inde wereld houden!

Ahh, wat fijn

Toen ik aanbelde zat hij nog aan zijn yoghurttoetje.

Ahhh, wat fijn. Ga nog even zitten, dan ik eet mijn toetje op. Hij was slecht te verstaan, sprak alles binnensmonds en ik vroeg hem of hij gewend was geraakt hele dagen niet te praten.

Ja, nou nee gewend niet. Maar die rottige Parkinson hè... maakt 't moeilijk mijn mond goed open en dicht te doen en te articuleren. Maar ik kán het nog wel hoor en prompt was hij verstaanbaar. We spraken over oud worden, het sluipende gif van eenzaamheid, steeds minder vrienden om je heen, zijn depressieve inslag en daartegenover de ultra-positieve verzorgers en hulpverleners. Oh ik word daar zo moe van. Ja, je kunt het! Je komt er wel weer doorheen hoor, 't is nu even moeilijk, maar heus...


Ik zag een paar interessante nieuwe boeken liggen, ook de krant lag half open en ik vroeg ernaar.

Nou... 't lezen gaat niet meer zoals ik zou willen. Moeizaam dus.

Zeg, en luister je nog naar muziek? Ja! Weet je ik heb muziek uitgezocht voor bij mijn uitvaart... zal ik het je laten horen? Graag. Hij zette de CD op met muziek van Mahler, deel één... als je het vervelend gaat vinden zetten we hem af hoor. Stil zaten we te luisteren naar de heerlijke melancholisch-droevige muziek en ik zag hem ontroeren en helemaal opgaan in de muziek -net als ik overigens. Een korte pauze tussen deel 1 en 2... Wat doet dit me goed, zei hij, zo samen luisteren.

Na het felle bewogen tweede deel zette hij de muziek stop en vroeg of ik heel misschien nog even tien minuten met hem wilde wandelen. Langer redde hij niet. Eigenlijk, zei hij, zou ik zo graag eens willen huilen... maar het lukt me maar niet. Wel heerlijk dat ik net even kon ontroeren. Ben zo blij dat je er bent. Wat een fijn paascadeau! Samen liepen we heel langzaam naar de lift en daarna de straat op, de zon in. Steeds stond hij even stil om zijn broek die voortduren afzakte weer op te hijsen en zijn riem weer een tandje strakker te doen. Rustig stond ik dan naast hem. Goh... het lijkt wel of je dit ritueel allang gewend bent... Ik glimlachte.


Bij thuiskomt zei hij zacht; je hebt me geholpen om wat rustiger na te kunnen denken over de dood en niet steeds maar aan: 'je kunt het, je komt er wel doorheen...' Dat heeft me rust gegeven...

Boudewijn 20-04-2019