s c h r i j f s e l s

Troosten... dat doe jij toch 'om niet'?

'Dat heb je zelf vertelt! Dat je als Troostdichter 'om niet' of Pro Deo jouw troostend werk verricht.'

Zei hij vanochtend tegen mij. Jazeker, dat is ook zo, antwoordde ik hem.

'Nou, waarom vraag je dan om donaties en subsidies?'

Nou, kijk hierom: Wat dacht je van huur voor het Troosthuisje en de elektriciteit/stookkosten? Wat dacht je van de gedichtenkaarten? Die moeten worden gedrukt. Ik ben de hele dag aanwezig en zal iets moeten eten en drinken af en toe en komen reiskosten bij. Niet veel maar toch. Als je dat alleen al bij elkaar optelt...

'Aaah! Nooit aan gedacht. Waar kan ik doneren, want ik vind het doel heel gaaf?'

Wil je doneren? Graag! Hoe klein of hoe groot ook:

Ten name van Stichting Troosthuisje
NL 52 RABO 0317 5840 06

Wil je mij helpen zoeken?

Dinsdag, in de stille week voor Pasen mocht ik troostdichteren in Lochem in het BIC. Ik plaatste mijn houten evenbeeld, hing de banner op en plaatste een krijtbord met daarop met een paar woorden over verdriet, pijn, leed en kom maar binnen...

Een kleine wat gezette man met een markante kop, dik wit haar en dito baard die ik al eerder had zien rondlopen kwam bij me in het geïmproviseerde troosthuisje.
'Nou', zei hij, 'dan heb je aan mij een goeie'. En hij begon te praten. Het werd een gesprek van anderhalf uur, waarbij mij zijn leven voorbij kwam flitsen vanaf z'n achtste levensjaar tot aan nu, zijn 67e. Mooie gebeurtenissen maar ook veel ernstige en ingrijpende ervaringen. Teveel om hier allemaal te benoemen. Zoveel, dat hij daar zelf van zei 'ik overlaad je hé...'

Een paar 'highlights' blijven mij toch bezighouden. Ik probeer al dagen deze te vangen in een gedicht, maar ze vluchten steeds weer van mij weg... opschrijven dan maar.

Op zijn achtste raakt hij in de ban van Het Geloof, wordt hij sterk geraakt door (vooral) het leven en werken van Jezus.
En hij besluit hiernaar zelf ook te gaan leven. 'Bevangen door Zijn Liefde'...
Hij heeft rond zijn twaalfde een diepe ervaring en gaat zich Emanuel noemen. Hij gaat leven volgens zijn eigen, voor anderen onnavolgbare godsbegrippen. (in gedachten noemde ik hem een Paradijsvogel).
En dan komen de teleurstellingen. Veel en vaak waarover ik niet zal uitweiden.

Terwijl hij mij vertelt over zijn indrukwekkende zielswereld merkt hij op: 'Jij bent de eerste die écht naar mij luistert, die mij hóórt, die mij ziet'! Zelf ontdek ik dat ik inderdaad zowat over tafel gebogen zit om intens zijn binnenwereld te willen 'verstaan'.

Ineens tegen het einde van zijn verhaal komen er tranen. Eindelijk. Een geluidloos huilen en hij zegt; 'Weet je wat het ergste is, dat ik God ben kwijtgeraakt en ik dreig om te komen in verbittering.'
'Je zult God weer moeten opzoeken lieve Emanuel!' Knal ik eruit. 'Da's voor jou de enige manier om weer gelukkig te worden.'

En dan die vraag: 'Wil jij mij helpen God weer te vinden?'
'Ja! Dat gaan we doen', roep ik hem toe. We omarmen elkaar en houdt me vast alsof hij me niet meer los wil laten. We geven elkaar een hand en hij verlaat met een glimlach het gebouwtje...

De gastvrouwen in de hal kijken me aan en vragen; 'Wat heb jij met hem gedaan?' Hij komt hier trouw elke dinsdag, drinkt koffie en eet koekjes, maar we hebben hem nog nooit zó weg zien lopen. Hij lijkt wel 10 kilo lichter! En hij lachte!'

Gewoon wat troost ...