s c h r i j f s e l s

Troosten... dat doe jij toch 'om niet'?

'Dat heb je zelf verteld! Dat je als Troostdichter 'om niet' of Pro Deo jouw troostend werk verricht.'

Zei hij vanochtend tegen mij. Jazeker, dat is ook zo, antwoordde ik hem.

'Nou, waarom vraag je dan om donaties en subsidies?'

Nou, kijk hierom: Wat dacht je van huur voor het Troosthuisje en de elektriciteit/stookkosten? Wat dacht je van de gedichtenkaarten? Die moeten worden gedrukt. Ik ben de hele dag aanwezig en zal iets moeten eten en drinken af en toe en komen reiskosten bij. Niet veel maar toch. Als je dat alleen al bij elkaar optelt...

'Aaah! Nooit aan gedacht. Waar kan ik doneren, want ik vind het doel heel gaaf?'

Wil je doneren? Graag! Hoe klein of hoe groot ook:

Ten name van Stichting Troosthuisje
NL 52 RABO 0317 5840 06


Heel dankbaar zijn wij als stichting Troosthuisje met het toenemend aantal particuliere donaties!

Of dit nu eenmalig is of maandelijks. Al deze lieve mensen die ons een warm hart toedragen zijn we zeer erkentelijk. Zij maken het mede mogelijk dat we kunnen doen wat we zo graag willen doen; empathie en compassie inde wereld houden!

Droef figuurtje

Net vijf minuten te laat aankomen op het station in Nijmegen betekent een half uurtje kijken, rondlopen en wachten op de volgende trein. Al direct toen ik perron 3b opliep zag ik hem, of was het haar. Vol smart tegen een gietijzeren pilaar geleund, hoofd naar beneden. Maar op dat hoofd een wonderbaarlijk gevormde hoogblonde haardos. Als een soort zeer strakke suikertaart, zwaar in de lak met aan de zijkant een grote rode roos. Het was zo ontroerend. Ook de kleding was, licht verstopt onder de zwarte halflange jas bijzonder en kleurrijk. Het tengere figuurtje kon zo uit een menuet van Boccherini of uit een opera van Mozart zijn weggevlucht. Wachtend op... tja op wat of op wie? Want ook na dat halve uur wachten op de trein naar Deventer stond hij of was het zij daar nog steeds. Roerloos met de blik en de mondhoeken naar beneden.

Ik zou wel meer moed willen hebben om zo'n kwetsbaar -en ook weer niet- figuurtje aan te spreken. Ik zou meer willen weten. Waar kom je vandaan, wat zie je er prachtig uit, waar wacht je op? Misschien wel wachtend op iemand die een glimlach om zijn mond kon toveren.

Ik zal het nooit te weten komen...